„Apacze” przeciwko Apaczom,

a Geronimo przeciw wszystkim

„Apacz” to dwumotorowy śmigłowiec bojowy produkowany przez Boeinga. Użyty po raz pierwszy na Panamie w 1989 r. służy w wojnie z terroryzmem wszędzie tam, gdzie okazuje się ona konieczna.

Jednak nie doskonałość techniczna tego helikoptera ani jego wyczyny nas tu interesują, lecz jego nazwa. Gorzkim zrządzeniem losu śmigłowce używane w walce z terroryzmem ochrzczono bowiem imieniem ludu, który według białych osadników dopuszczał się najgorszego terroru wobec cywilizowanych chrześcijan i to bez żadnego powodu. W Apaczach widziano dzikie bestie zdolne do największego okrucieństwa, a ów stereotyp ukuty w latach pogardy, nienawiści i fanatyzmu funkcjonuje wśród amerykańskich wojskowych i polityków do dziś, co unaoczniła nam operacja zgładzenia Osamy bin Ladena, któremu przydano na tę okoliczność imię Geronimo.

Prawda, można przytoczyć wiele przykładów okrucieństw popełnionych przez Apaczów, gdyż wszystkie zostały odnotowane przez białych kolonizatorów i opublikowane na łamach ich prasy. A prasę Apacze mieli w owym czasie fatalną. Powszechne było przeświadczenie, że niezrozumienie przez Indian dobrodziejstw cywilizacji świadczyło o ich intelektualnej i rasowej niższości, i w pełni usprawiedliwiało zarówno zabór ziem, jak i ekspedycje karne, masakry i pacyfikacje.

Zdawać by się mogło, że Apacze, którzy przeżyli czystki, do jakich uprawniło Amerykanów Objawione Przeznaczenie1, nie stanowią dziś żadnego zagrożenia na kontynencie, który białym „dała Opatrzność”. Dawne ziemie Apaczów nazwano więc imieniem Cochise’a, wydano znaczek pocztowy upamiętniający Geronima, a bojowym śmigłowcom nadano imię tego ludu.

Ostatnio jednak wszystko zaczyna się mylić. Jaką wagę ma znaczek pocztowy wobec przeświadczenia wojskowych i polityków, że nie ma różnicy między Geronimem, a terrorystą wszechczasów, bin Ladenem? Na temat ten nie wypowie się już poległa absurdalnie w Iraku Indianka Hopi, Lori Piestewa, nikt też nie zapyta o zdanie indiańskich morituri walczących w szeregach amerykańskiej armii tylko dlatego, że poza armią nie ma dla nich pracy. Zły duch Geronima wydostał się z lampy Aladena i nęka potomków dawnej kawalerii. Likwidując herszta terrorystów, amerykańscy wojskowi ogłosili jednocześnie śmierć nękającego ich demona („Geronimo — wróg zabity podczas akcji”), jakby żałując, że sto trzydzieści lat temu nie można było wysłać „Apaczów” przeciwko Apaczom i rozprawić się z Geronimem równie skutecznie, jak rozprawiono się z bin Ladenem. Oczywiście, sprawa nabierze zgrzytliwego wydźwięku, gdy Apacze z Arizony i Nowego Meksyku zaprotestują przeciwko podobnemu traktowaniu człowieka, który walczył z terrorem najeźdźców. Możemy jednak spać spokojnie — nikt w Kongresie nie będzie zawracał sobie tym głowy. Podobnie jak nikt w Kongresie nie zawraca sobie głowy protestami Apaczów przeciwko nielegalnym przelotom „Apaczów” nad ich terytorium2. Nie ma o co robić szumu. Jeśli „Apacze” mogą zakłócić spokój Apaczów, a duch Geronima nie daje spokoju amerykańskim wojskowym, to tylko dlatego, że spadkobiercy dawnej kawalerii nie umieją sobie poradzić z własną przeszłością.

Do góry